solgun kuğular karnavalı

yağmur yaklaşıyor
bulutlar geçidi başladı
yüzlerde bir sonbahar mızıkası
dallara gölgeler düşüyor

donuk kuğuları izliyoruz
gidenleri izler gibi
yağmur yağıyor
sana, bana, kuğulara
ve gidenlere

insanlar geçiyor
bir mevsimden diğerine
yaşarken fotoğraf olan
yorgun, tozlu, dilsiz insanlar
hiç bir tarihte yazılmayanlar
ellerinde bir demet eylül

insanlar geçiyor
yağmur altındaki kuğular gibi
zaman soluk bir karnaval
geçiyorlar önümüzden
geride kalan ovalar gibi

geçiyorlar önümüzden
boşluğa çalan sirenler gibi
hiç bir tarihte yazılmayanlar
kendi cenazelerinde saf tutanlar...


Kıvanç (Mayıs-Haziran 2012, Ankara)

geçişkenlikler…

uzaklardan değil yanı başından,
kavruk bir uykunun en rüyasız yerinden,
zarfsız bir mektuba,
yağmurlu bir sabaha başlar gibi…
yazıyorum.

Sana eski bir düş bırakmaya geldim:

benim
seni
nasıl
gördüğümü
gör diye!

Şimdi ben senin o fotoğrafının önünde
çölü yeni geçmiş bir kuzeylinin
buza baktığı gibi duruyorum.

Kıvanç

Not: Bu şiir, Afrodisyas Sanat Dergisi'nin 34. sayısında (Temmuz-Ağustos 2012) yayımlanmıştır.

meral okay'a...

'mutluluk en çok onun hakkı'

canın tende değildi:
yangınlı bir arafta,
camdan bir kuğuydun.

alevli göçebe, yaman sevgili!
diri atlar gibi uçarak
nisan rüzgarlarıyla
despinanın masasına oturdun!

ve geldi o bomonti'den koşarak
ellerinde yıllanmış çiçekler...

Kıvanç (Nisan 2012, Ankara)

dünyalılar

tekinsiz telaşlar otoyolunda
kafkaesk adımlarla ilerliyorsun
ışıkları yutan ellerin
ufukları süzen kör gözlerin var

gökdelenlerin arasına çamaşır asıp gülüyorsun
tüllerinde o eski şarkılar
ifadende sonsuzluğa uçan bir şeyler var

alelade dünyalılar küflü rıhtımlara sıralanmışlar:
düştü düşecek birisi!
sınırsız öfken onu da yutacak

dur artık!

yoruldu bütün dünyalılar...


Kıvanç (Ocak 2012, Ankara)

Lefter Küçükandonyadis...

Lefter Küçükandonyadis... Ait olduğun yerdesin. Fenerbahçelilerin kalbindesin. Yannis Ritsos dizeleriyle uğurlamak isterim seni: "Bedenin koca bir donanma – denizaltılar, zırhlılar, kruvazörler; demir alıyor gürültüyle; sular akıyor güvertede; direkten denize atılıyor bir miço."

tunalı tüneli

farlar el atıyor
buzlu kaldırımlara,
caddenin yakalarına.

açılıyor bir akşam
çorabı kaçıkların topuklarına:
serseri kaldırımlarıyla.

güzellik hiç terk etmiyor seni,
yüzünde hep o tebessümlü geçit töreni.
yüzün:
zamanın alkış tuttuğu bir tünelde
kalanların en güzeli.

kaçık çoraplarınla, geçerken
bu ayazdan,
biliyorsun:
ömrün hala ankara!
ve bu şehrin bütün anahtarlarını
sen tutuyorsun.

Kıvanç (Ankara, Kasım 2011- Ocak 2012)

'nereye gidersem gökyüzü benimdir'

"......Aydınlık bir kış sabahıydı. Annem karşıladı, Hrant'ların acılı evine doğru giderken ayakkabı boyacısı bir çocuk gördük yolun üzerinde. Boya sandığına çarpıp kırmışlardı. Tek başına bütün gün ev geçindiren, ekmek teknesi elinden gitmiş bu çocuğun, hayatının büyük bir bölümünü yetimhanelerde büyümüş sonra da Anadolulu kimsesiz ve yoksul çocukların sığındığı Tuzla Ermeni Çocuk Kampı'nda geçirmiş olan Hrant'ın bize hoşça kal işareti olduğunu da düşünmedik değil." (Şafak Pavey, Nereye Gidersem Gökyüzü Benimdir, s.182)