Karmakarışık

Ahmet Bey
bir sevdadan sürgündür,
utançlarından yorgun.

Ahmet Bey kalkar sabah,
takar takıştırır,
sevmeyi kendine yakıştırır;
sevdiklerini değil!

vicdanı rahattır,
aklı karışık,
ruhu yorgun!
Ahmet Bey,
karmakarışık!

Ahmet Bey’in sevdiklerinden uzaklığı:
Uzak çağlarda yükselen dağlar…
Yine de her sabah takar takıştırır,
karmakarışıklığına ağlar.

Ahmet Bey suskun bir çocukluktur,
yürüdükçe yalnızlıklar döker

sevmekten utanmaz
sevdiğinden utanır
ama yine de takar takıştırır
sevmeyi kendine yakıştırır

Ahmet Bey’in sevdası
uzun bir çocukluk hastalığıdır

Ahmet Bey bir gece yorgun düşer,
peşine şiirler düşer,
şairin vicdanı rahattır,
şiiri karışık.
Aklım karmakarışık!


Kıvanç Özcan

26 Mart, 2008
Washington DC